Solan Çiçekler ve Ekran Çocukları: Toplum Olarak Biz Nerede Yanıldık?

Sokakların sesini özleyen bir devrin çocuklarıydık biz.

Dizlerimizde yaralar, ellerimizde toprak,yüreğimizde mahallenin ortak şefkatiyle büyürdük.

Akşam ezanı okunduğunda eve dönmenin telaşı, camdan "Yemek vakti!" diye seslenen annenin o güven veren tınısı hayatımızın fon müziğiydi.

Peki, ne oldu da bu şefkatli iklimi kaybettik?

Bugün toplum olarak çocuk yetiştirme biçimimizi masaya yatırdığımızda karşımıza ne yazık ki derin bir eksikler ve hatalar tablosu çıkıyor.

Çocuk yetiştirmek, sadece bir karın doyurmak, en iyi okullara göndermek ya da geleceğin meslek sahibi bireylerini üretmek değildir.

Aslolan, bir ruha dokunabilmek, ona bu dünyada yalnız olmadığını hissettirebilmek ve kökler vermektir.

Eksiklerimiz ve Yaptığımız Hatalar Nerede Başlıyor?

 * Kusursuzluk Yanılgısı:

Çocuklarımızı adeta birer proje gibi büyütüyoruz. Onlara hata yapma lüksü tanımıyoruz. Her sınavda birinci, her kursta en iyisi, her ortamda "örnek çocuk" olmalarını bekliyoruz.

Oysa çocuk düşe kalka büyümelidir; biz onların düşmesine bile izin vermeden ellerinden tutarak özgüvenlerini zedeliyoruz.

 * Maddi Konforu Sevgi Sanmak:

Çalışma hayatının ve modern dünyanın getirdiği koşturmaca içinde, çocuklara zaman ayıramamanın suçluluğunu maddi hediyelerle kapatmaya çalışıyoruz. En pahalı oyuncaklar, en son model tabletler... Unutuyoruz ki bir çocuğun hafızasında en çok yer eden şey, babasıyla top oynadığı an ya da annesiyle masal dinlediği o sessiz gecelerdir. Sevginin yerini hiçbir nesne tutamaz.

 * Dinlemeyi Unutmak: Çocuklarımızla konuşuyoruz ama onları gerçekten dinlemiyoruz. "Bugün okul nasıl geçti?" sorusu sıradan bir ritüelden ibaret kalıyor. İç dünyalarındaki fırtınaları, korkularını, heyecanlarını gözlerindeki ışıltıdan okuyamayacak kadar aceleciyiz.

Sosyal Medya: Kusursuz Ebeveynlik Maskesi ve Ekran Esareti

Bugün çocuk yetiştirmenin önündeki en büyük gizli düşmanlardan biri hiç şüphesiz sosyal medya.

Sosyal medya mecraları, bizlere birer "mükemmel anne-baba" portresi dayatıyor. Estetik odalar, renkli Montessori oyuncakları, organik beslenme çantaları...

Bu sahte mükemmellik yarışı, ebeveynler üzerinde müthiş bir suçluluk ve yetersizlik psikolojisi yaratıyor.

Çocuklarımızı kendi gerçekliğimizle değil, ekranlarda parlatılmış bu yapay vitrinlerle büyütmeye çalışıyoruz.

Daha da kötüsü, çocukları susturmanın en kolay yolu haline gelen ekranlar. Ağladığında eline telefon verilen, canı sıkıldığında tablete yönlendirilen bir nesil yetişiyor. Bu çocuklar gerçek dünyadan kopuyor; sabretmeyi, sıkılmayı, kendi hayal güçleriyle baş başa kalmayı öğrenemiyorlar. Sosyal medya, onlara neyi sevmeleri, nasıl giyinmeleri ve hatta nasıl düşünmeleri gerektiğini dayatan görünmez bir mürebbiye gibi başköşeye kurulmuş durumda.

Duygusal Bir Çağrı: Onları Yeniden Gerçek Dünyaya Çağıralım

Bir çocuğun gözlerindeki hznü görmek, sessizliğindeki çığlığı duymak cesaret ister

. Biz toplum olarak bu cesareti biraz kaybettik. Kolay olanı seçtik; kurallarla sınırlanmış, ekrana hapsedilmiş, "sakın sesini çıkarma" denilerek susturulmuş çocuklar istedik.

Oysa çocuklarımızın ne kusursuz ebeveynlere ne de pahalı oyuncaklara ihtiyacı var. Onların en çok ihtiyaç duyduğu şey; yargılanmadan sevildiklerini bilmek, sarıldıklarında o güvenli limanı hissetmek ve hatalarından korkmadan büyüyebilmek.

Gelin, bu çarkı durdurmak için küçük ama derin bir adım atalım.

Ekranları biraz olsun kapatalım, göz göze gelelim, sarılalım ve en önemlisi onları gerçekten dinleyelim.

Çünkü yarının dünyasını şekillendirecek olanlar bugünün ekrandan gözünü kaldıramayan çocukları değil, sevgiyi yüreğinde hissetmiş,

ruhu özgür nesiller olacaktır.

Geç kalmadık; ama başlamak için bugünden daha iyi bir zamanımız da yok